Po kilkumiesięcznej przerwie, czas na czwartą część cyklu (wcześniejsze wpisy 1, 2, 3). Wybrane zdjęcia niniejszego cyklu zaprezentowano podczas tegorocznej warszawskiej Nocy Muzeów - 19 maja. Prezentacja miała miejsce w galerii ZPAF.

Majówka pod koniec maja też się liczy. Uroczy spacer po skąpanej w słońcu Warszawie był ozdobą dzisiejszego dnia. Atmosfera sprawiła, że naprawdę czułem się jak turysta zaglądający w każdą uliczkę – niepewny co czeka za kolejnym rogiem. Brakowało jeszcze abym zasiadł w “Zamkowej” na kotleta i kufelek jasnego.

 

Trzecia odsłona cyklu. Wymęczony ciężkim zapaleniem gardła nabrałem niemożliwej do okiełznania chęci zrobienia jeszcze kilku zdjęć. Gdzieś, z tyłu głowy czuję, że nie trafiłem jeszcze na ten jeden kadr spinający wszystko w jedną całość. Wysoka gorączka spowodowała, że postanowiłem zagłębić się w sztukę alchemii fotografii i odnaleźć kamień filozoficzny, który zamieni wszystko w złoto. Miejmy nadzieję, że to przejdzie. Z drugiej zaś strony to czego właśnie szukam to nic innego jak alchemiczna kwintesencja = quinte_sentia = piąty element. Historia uczy, że nie znajdę ale czy to miałoby mnie powstrzymać?

Tymczasem pozwoliłem sobie na pewną dowolność, w traktowaniu pierwotnego tematu - co będzie widać na załączonych zdjęciach.

 

Niemal przypadkowy esej powoli przekształca się w pełnoprawną serię podlegającą wielorakim interpretacjom. Aż trudno uwierzyć, że ten projekt wzbudza takie emocje. Przyznam, że zaangażowałem się weń całym sobą i ostatni weekend znów spędziłem na przeglądaniu się w wystawowych szybach (z nieodłącznym towarzyszem). Co znalazłem tym razem? Co chciałem znaleźć?

Od dawna marzyłem o dużej serii retro-portretów kobiet. Życie jest jednak przewrotne i nie zawsze pozwala zrealizować zamierzenia. Koniec końców, bilans musi się zgadzać. Tak było i w tym przypadku, bowiem w wyniku niezwykłego zbiegu okoliczności zamiast obszernego ożywionego cyklu, powstał krótki esej, odwrócony o 180 stopni od pierwotnych założeń.

A jak do tego doszło? Ot, wyruszyłem na miasto z nieodłącznym towarzyszem w poszukiwaniu śladów życia, zgiełku miasta i radości. A co znalazłem? Martwą ciszę, wyobcowanie, smutek i łzy.